پیش نوشت 1: امروز، چهارشنبه، 26 مرداد 1390 است و حدود سی و سه سال از انقلاب اسلامی ایران می گذرد.

پیش نوشت 2: ما، هنوز هم جهان سومی هستیم.

امروز سوار تاکسی بودم و به سخنان مجری رادیو گوش جان فرا داده بودم که شنیدم:

«... بله، از همون دوران بود که غرب با اجرای سیاست «دو فرزند» خودش، طرز تفکر کشور ما رو تحت تاثیر قرار داد. ولی حالا بیاین نظر مردم رو بشنویم. به نظر شما خانواده ی کم جمعیت بهتره یا پرجمعیت؟ و به نظر شما چند تا بچه کافیه؟

- [آقایی میانسال] به نظر من خانواده ی پرجمعیت خیلی بهتره و خیلی خوش می گذره. ما شیش تا خواهر و برادر بودیم و با اینکه از لحاظ مالی خیلی هم مرفه نبودیم، خیلی بهمون خوش می گذشت!

مهدی از رشت گفتن که: یازده تا! مث یه تیم فوتبال!!

- [خانمی میانسال] به نظرم اصلا نباید خانواده ها کوچیک باشن، چون تو خونواده های پرجمعیت، وقتی بچه ها بزرگ میشن، لااقل یکی شون به پدر و مادرش رسیدگی می کنه، ولی تو خونواده های کم جمعیت اینطوری نیست!

فلانی هم از اصفهان گفتن: با پول، ده تا کمه، بی پول، یه دونه ام زیاده... »

پس دوستان عزیز، توجه کنید که رادیوی ملی، با استناد به اقشار مختلف جامعه، در تلاشه بهتون ثابت کنه که تنها فرق شما با دیگر پستانداران، اینه که اونا با پول سر و کار ندارن. البته اگه «خوش گذشتن» واسه تون خیلی مهم باشه، مسئله ی مالی هم خیلی مهم نیست!

پی نوشت: تا حالا خیلی جاها با واژه ی «غرب» برخورد داشتیم؛ مخصوصا تو تلویزیون و درسای عمومی مون! شاید واسه ی بعضیا سوال پیش بیاد که چرا خیلی راحت نمی گیم «آمریکا»!

تو روانشناسی یه اصطلاحی هست به اسم Distancing Language. مردم وقتی از Distancing Language استفاده می کنن که می خوان خودشون رو از حقیقتی جدا یا دور نشون بدن (که در واقع یه جور خودفریبی یا حتی دروغگویی به شمار میره) یا حتی می خوان اون حقیقت رو انکار کنن و یه جورایی به عنوان یه چیز ممنوعه تعریفش کنن.

مثال: وقتی از بیل کلینتون راجع به رابطه اش با مونیکا لووینسکی سوال میشه، در جواب میگه: «من هیچ گونه رابطه ی جنسی ای با اون خانوم نداشتم!» و اسم مونیکا رو به زبون نمیاره که حتی ممکنه شنونده رو جوری القا کنه که فکر کنه «شاید اسم طرف رو هم بلد نیست، چه برسه...!»

حالا وقتی به ما می گن «غرب» این کارو کرده، یعنی «اسمشو نبر»! یعنی حتی راجع بهش فکر هم نکن!... بله! صدا و سیما اصلا برنامه هاش بی فکر ساخته نمی شن!